حوض

آن جا،
شکل ِ تمایل
به دوردست ِ مدور
در لبالب ِ منبسط حوض
کـُـن می زد و لال می آمد
صدا که در دلم شور

از آشکار و انکار
از دهشت ِ ندیدن ِ هربار

حیرتِ عمود٬
در لایِ درختانِ آن جا
در لحظه های دور

بی-من

از حالت فوق العاده ام،
تا لغزش نهان ِ جزئیات.
سر که می زند این تصویر
به سرتاسر ِ من های در جا
من مای مات،
در جا جای تن:
تن به حالت ِ من.
که شهر می شمرد، خط ِ حالت نگه می دارد
شب که می شود،
این جا مانده، آن جا می زَن
از تو زَن
و در خود بی من است،
بی خیز و بی خرام
در پارگی ِ مداوم ِ تن-تصویر
در اشکال ِ آرام

-

سی . . . گار ِ
.
.
.
کِنت

مشق ِ سیاه

از گوشه ی لب تو سرازیر می شوم

به پهن های حجیم حرف

در هزارهای هلال ماه

کیست دال ِ دست ِ توست
نون نام من که می نشانی ام
میم چشم ماست که می بی نی َ ش
باز می کشـــــانی َ م
در هزار ِ دور ِ ماه
روی هم و روی هم
مشق ِ سیاه می دوانی َم

ازگوشه ی لام لب سرازیر
باشد که در تو گیر
باشد که در تو گیر می شوم

ن

کوه از کناره ات نشانه می رود
تا سرکش ِ شکل های معطل
مـُن تـَهی به مـَن ِ مـُن تـَظر
آن چه که کوتاه می شود: نام من

که نمی گویی و یاد نمی آورم
نمی خوانی و نمی دانم
نمی مانی و نیست
نمی نم و نا
نی
ن، نام همه ست،
که آن جا ایستاده است

از/تا نطفه

خیـــــز و
به دریا می اندازیـَم

در شگفتی پوست

برمی غرقم به عمق
با تن ِ رهای ِ انحنا
قعر و شدت ِ وسیع ِ ساکت ِ سنگین
آبی ِ گشاد ِ خاطره:
موج می شود تمام بطن مادرم
در غلظت ِ بدیع
نطفه در بر
که می گیـــــرم.

...

آنکه منتظر می ماند،
از رفتن و هدر رفتن
می دا ند

شب

هذیان حرکتی
در چرخشی و دست
تاب می خورد هوا و تاب می خورد
حرف به ته می رسد
پُر که تاب، که پُرتاب می شود
دست مشق ِشب ش تاب
انتهای حرف که پرتاب ِتاب ِتب
حرف که حرکت
دست که هذیان گرفته است

تا دور

از چنانِ لحظه ای بگو
تا جا بگیری ام
دور و دورتـــر و دورتـــر و دور
لحظه ای که باز می شود
جا و بـــازتــــر و بـــــــاز
در کوریِ این وقت،
از چنانِلحظه ای بگو
از گاهِ خواندنی
هریاد که می آوری ام

تر

بی قصدی از راه
بر قصه که طــــــــــــــــــول می شود،
.
.
.
خاطر که حزین و ...
همین

زنهار

جداً عجیب نیست؟
زنهاری از ایجاد،
بر پوست گشاد و گشادتر
از سعی مجدد که بر
- و باز-
گردد؟

ِ

ِِ شکلت به اتفاق

من که در میان

- دور و نما می رود-

،باز و از توان

آری

.گرفت

میم و نون

طرحی از خون و

طرحی از جنون

،بر صفحه ام مدام که پیدات می شود

سلب محیط می کنی و

نام می بری

از هر چه میم و نون

،مطرح که می شوم

جا را نشانه می روم و

،حرف می دهم

جن های مستطیل

.هر بار که اصرار می کنند

تنها،صدا

صدا

و هر چه تمام تر

که باز

می ماند

و باز می ماند

،از به جای

با وجود هر چه اتفاق

،گنگ می رود تنها

باز می رود

،در انتهای حلق

.تلخ می شود

این جا 2

،در حال ِ شرح

بر ابتدای ِ سطر ِ انکار

که ممتــــــــــــــــــــــــد و نمی رسد

،جا می دَوانـَدَم

،و دوباره، این جا می خوانـَدَم

و این جا

و این جا

تا از جهت بیفتم و

،کار می گیردم دوباره

.بدون ِ تکرار

این جا 1

این جا

و من که به ثانیه می افتم

تمام. و باز من

و باز من

و باز

می شود به من٬

خاطره ی خاطره ام.

راه

،سر بر تمام ِ راه

.سر بر کدام، گم

این جا و فاصله

گم از کدام ِ راه می شوم

یا آن چه در تمامی ِ تن خانه می شود

راه از تمام می شود و تن از آن من

- در حفظ ِ فاصله -

که شکل ِخانه بر تن ِ من

سر که می کشد

چه طور

باتو چه ام هست؟ -

...رسوایی تمام، برپایی مدام -

بی-شرح

شرح بی صدا و لب نمی زنیم

حرف و حرف و حذف

،آن چه ریزد و رَوَد

می ری زد و هرگز نمی ما ند

می ما زد و نمی

ما ند و

،ما که عاقبت

چگونه پخته می شود

،طاقت کلام

در شکل بی صدا

.همواره، بی سلام

قرمز

برای دوستم، آرمین

.امکان نه قرمز
،که می چرخد در جهت چیز دیگری
،یا جهت لحظه ای
.که چرخ می زند همین اطراف
،و یا چیز دیگری
که رنگ می دهد به ساعتی
،یا چرخ ایستاده ای
.که فکر می کند
،و یا حتی چیز ساده ای
مثل امکان قرمزی
،که چرخ می رود
،خالی می گردد
.بر می گردد